Open-ear koptelefoon: omgevingsgeluid blijft hoorbaar

Wanneer dit de juiste keuze is

Open-ear is de juiste keuze als het horen van je omgeving geen bijzaak is maar de eis. Fiets je in het verkeer, loop je hard langs de weg, werk je in een ruimte waar mensen je aanspreken, of word je onrustig van het afgesloten gevoel van een afdichtend dopje, dan lost dit formaat precies dat op. Bijkomend voordeel: er zit niets in je gehoorgang, dus geen drukgevoel en geen warmte, wat het over een hele dag comfortabeler maakt dan welk ander formaat ook.

Het is de verkeerde keuze zodra je iets wilt buitensluiten. In de trein, in een kantoortuin of in een vliegtuig verlies je van het omgevingsgeluid: je draait het volume op tot je de muziek weer hoort, en dan luister je harder dan goed voor je is. Wil je stilte, dan kom je uit bij een noise cancelling koptelefoon of bij afdichtende true wireless oordopjes. Luister je thuis kritisch naar muziek, dan is een hifi-koptelefoon of studiokoptelefoon een andere wereld.

Waarom er geen bas is, en EQ dat niet oplost

Een lage toon is een langzame drukwisseling. Om die bij je trommelvlies te laten aankomen, moet de driver druk kunnen opbouwen in een min of meer afgesloten ruimte: de gehoorgang met een dopje ervoor, of de holte onder een oorkussen. Bij open-ear ontbreekt die afsluiting. De voorkant en de achterkant van het membraan staan allebei open naar dezelfde lucht, en bij lage frequenties zijn de golflengtes zo lang dat beide kanten elkaar simpelweg opheffen. Grofweg onder de tweehonderd hertz houd je daardoor steeds minder over, hoe lager je gaat.

Daarom repareert een equalizer dit niet. Je kunt het signaal in het laag optillen, maar dan moet het membraan veel verder uitslaan om hetzelfde te bereiken. Het resultaat is vervorming, een lege accu en meer lekkage naar je omgeving, terwijl de drukopbouw nog steeds niet plaatsvindt. EQ verplaatst energie, het maakt geen afdichting. Meer daarover bij EQ instellen en open vs gesloten.

De tweede consequentie is lekkage in de andere richting. Wat niet je gehoorgang in wordt geduwd, gaat de kamer in. In een stille ruimte hoort iemand naast je bij normaal volume mee, vooral de hoge tonen en stemmen. In een vergaderruimte of bibliotheek is dat het echte bezwaar, niet de bas.

Vier manieren om je oor vrij te laten

Fabrikanten lossen hetzelfde probleem verschillend op, en de vorm bepaalt meer dan het merk.

Zit je twijfel tussen de tweede en de derde rij, lees dan beengeleiding koptelefoons: dat is technisch iets anders dan open-ear, ook al is het doel hetzelfde.

Modellen die de afweging goed maken

Waar je op let

• Brilpoten. Draag je een bril, kies dan een clip of een flexibel haakje. Een stug haakje deelt de ruimte achter je oor met je bril en dat gaat na een uur pijn doen.
• Waar je hem gebruikt. Open-ear rekent op een redelijk stille omgeving. Vanaf het geluidsniveau van een drukke straat verlies je de details en ga je harder zetten.
• IP-waarde. Dit formaat wordt vooral buiten gebruikt, dus regen en zweet zijn realistisch; zie IP-waarde uitgelegd.
• Microfoon. Er zit niets in je gehoorgang, dus je hoort jezelf normaal praten. Dat is prettig bellen, maar de microfoon zit ver van je mond en vangt wind.
• Bediening met natte of koude handen. Aanraakvlakken werken dan slecht; een fysieke knop is bij dit gebruik betrouwbaarder.
• Gewicht per kant. Alles boven een tiental gram voel je bij hardlopen bewegen, zeker aan een oorhaakje.

Verder kiezen